Он цаггүй

Домгийн үе

Домгийн үе бол цаг хугацааны тэнхлэг дээр огноогүй цорын ганц хэсэг. Энд орсон түүхүүд "эрт урьдын цагт", "нэгэн айлд", "тэр үед" гэж эхэлдэг бөгөөд хэдэн зуун жилийн өмнө болсныг хэн ч тогтоохыг оролддоггүй. Огноогүй байх нь сул тал биш, харин зориудын шинж: домог тодорхой оноос салсан үедээ л дахин дахин хэлэгдэж, шинэ үеийн хүнд шууд хамаатай хэвээр үлддэг. Энэ үеийн түүхүүд ихэвчлэн байгалийн эзэн, дархан газар, тахилга, хараал, хувилгаан амьтдын тухай өгүүлдэг. Уул, гол, овоо, мод бүр эзэнтэй гэсэн ойлголт бүх өгүүлэмжийн үндэс болдог. Хүн тэдгээртэй харилцахдаа дүрэм баримтлах ёстой бөгөөд дүрэм зөрчсөн хүн шууд шийтгэгддэггүй, харин удаан хугацааны дараа, өөр хэлбэрээр үр дагаврыг нь хүлээж авдаг. Энэ "хойшлогдсон шийтгэл" гэдэг механик нь монгол домгийг барууны аймшгаас ялгадаг гол шинж. Домгийн үеийн түүхийг уншихад орчин үеийн уншигч нэг зүйлийг анзаарна: айдас нь гэнэтийн байдаггүй. Ямар нэг зүйл болох гэж байгааг өгүүлэмж эхнээсээ мэдэгддэг бөгөөд уншигч түүнийг зогсоох боломжгүйгээ мэдэж байхад л айдас төрдөг. Энэ бол эмгэнэлт жүжгийн бүтэц бөгөөд аман зохиолын хамгийн боловсронгуй хэлбэр юм. HORROR.MN дээрх энэ үеийн бүх түүхийг редакц нутгийн яриа, гэр бүлийн дурсамж, аман хувилбаруудад тулгуурлан өөрөө дахин бичсэн. Бид хэвлэгдсэн эмхэтгэлээс үг үсгээр хуулдаггүй. Аман зохиолын сэдэв нийтийн өмч боловч тодорхой хүний бичиж боловсруулсан хувилбар нь тухайн хүний бүтээл гэдгийг хүндэтгэдэг. Хэрэв та энэ хэсгээс өөрийн нутгийн хувилбартай зөрсөн түүх уншвал бидэнд бичээрэй. Нэг домгийн долоон хувилбар зэрэг оршиж болно — тэдгээрийн аль нь ч буруу биш.