Ангилал

Замын аймшиг

Замын аймшиг бол Монголд онцгой утга агуулдаг ангилал. Манай улсын зайнууд урт, хүн ам цөөн, холбоо тасардаг. Долоон цагийн турш явахад тааралдсан машины тоо арваас хэтрэхгүй байх нь ердийн үзэгдэл. Иймд машин эвдэрч зогсох, дугуй тавих, манан буух, шөнө буруу эргэх гэсэн энгийн зүйлс шууд амьдралын эрсдэл болж хувирдаг. Түүх бичихэд энэ нь бэлэн хурцадмал байдал өгдөг — уншигч эхний өгүүлбэрээс л нөхцөл байдлын жинг мэдэрнэ. Энэ ангилалд хамгийн олон давтагддаг дүрс бол "замын хажууд зогсож буй хүн". Хүн амьтангүй газар, шөнийн хоёр цагт, хүйтэнд, ямар ч машингүйгээр хэн нэгэн зогсож байх нь өөрөө хариултгүй асуулт. Жолооч хоёр сонголттой: зогсох, эсвэл өнгөрөх. Монгол хүний зан заншилд хэн нэгнийг замд орхих нь хүнд буруу гэж үздэг тул түүхийн баатар ихэвчлэн зогсдог. Айдас тэндээс эхэлдэг. Хоёр дахь давтагддаг сэдэв бол манан ба цасан шуурга. Хараа хаагдсан үед хүний тархи хоосон зайг өөрөө дүүргэж эхэлдэг нь физиологийн бодит үзэгдэл. Гэрлийн туяанд юу харагдсаныг дараа нь батлах боломжгүй. Энэ тодорхойгүй байдал нь хамгийн сайн аймшгийн материал болдог: түүхийн төгсгөлд уншигч өөрөө шийдэх ёстой болдог. Гурав дахь бүлэг нь хол замын буудал, зогсоол, засварын газар — өдрийн цагт энгийн, шөнө болмогц огт өөр газар шиг санагддаг зай. Тэнд ажилладаг хүмүүсийн яриа энэ ангиллын хамгийн сайн эх сурвалж байдаг. Бид энэ ангиллын түүхэнд бодит зам, бодит км-ийн заалт, бодит ослын мэдээлэл ашиглахгүй. Замын осол бол бодит хүмүүсийн бодит эмгэнэл бөгөөд түүнийг зугаа болгож болохгүй. Түүхүүд ерөнхий байршилтай, нэргүй, зөвхөн уур амьсгалаар ажиллана.